Ten wyjątkowy pomnik jest częścią ulicy Piotrkowskiej. Pomysłodawcą stworzenia pomnika jest Zbigniew Bińczyk.
Pomnik Łodzian Przełomu Tysiąclecia składa się z ponad trzynastu tysięcy kostek brukowych, wypełnionych żeliwnymi wkładkami.
Na każdej z nich wygrawerowane jest imię i nazwisko fundatora.
Całość tworzy 340 metrowy deptak ulicy Piotrkowskiej, pomiędzy ulicami Nawrot i Tuwima.
Na kostkach możemy znaleźć zarówno nazwiska sławnych Łodzian, jak i szarych obywateli.
Pomnik Łodzian Przełomu Tysiąclecia jest stworzony przez mieszkańców Łodzi, dzięki któremu mogą oni poczuć, że mają na własność fragment ukochanego miasta.

Państwowa Wyższa Szkoła Filmowa Telewizyjna i Teatralna im.Leona Schillera w Łodzi.
Popularna Filmówka to prawdziwa duma Łodzi.
Wśród swoich absolwentów ma wybitnych i obsypywanych międzynarodowymi nagrodami reżyserów, operatorów, aktorów. To w łódzkiej Filmówce studiowali Roman Polański, Andrzej Wajda, Krzysztof Kieślowski, Andrzej Munk, Kazimierz Kutz, Krzysztof Zanussi. W gronie wykładowców znajdziemy np. Kazimierza Dejmka, Jerzego Toeplitza czy Jana Machulskiego.
Sławny jest także sam budynek rektoratu ze słynnymi schodami obok sali kinowej, na których przyszli wielcy filmowcy toczyli spory omawiając filmy.
Można śmiało powiedzieć ze Filmówka miała bardzo znaczący wpływ na rozwój muzyki jazzowej w Polsce.
Wśród studentów było wielu miłośników jazzu ktorzy byli także muzykami, jak choćby Witold Sobociński który grał na puzonie i perkusji.

Filmówka kształtuje także oblicze Łodzi.
Jan Machulski jest pomysłodawcą stworzenia Łódzkiej Alei Gwiazd na ul.Piotrkowskiej.
Kapituła Alei Gwiazd działająca przy łódzkiej Filmówce i Muzeum Kinematografii, przyznaje to nietypowe wyróżnienie wybitnym twórcom filmu.
Jako pierwszy gwiazdę otrzymał Andrzej Seweryn, odtwórca jednej z głównych ról w ?Ziemi Obiecanej” Andrzeja Wajdy. Swoje gwiazdy w Alei mają między innymi, Daniel Olbrychski, Zbigniew Cybulski, Cezary Pazura, Wojciech Pszoniak, Andrzej Wajda, Beata Tyszkiewicz, Krystyna Janda.

W kwadracie ulic Zachodnia, Ogrodowa, Drewnowska, Karskiego, powstało największe centrum handlowo - usługowo - rozrywkowe w Polsce.
Centrum powstało na terenach pofabrycznych Izraela Poznańskiego, jednego z największych fabrykantów łódzkich. Parcele zakupił Poznański w 1871 roku po zachodniej stronie Nowego Miasta, wzdłuż ul.Ogrodowej. Do końca XIX wieku powstał blisko 30 ha kompleks, na którym znajdowały się tkalnie, przędzalnia, bielnik i apretura, farbiarnia, drukarnia tkanin i wykończalnia, oddział naprawy i budowy maszyn, ślusarnia, odlewnia i parowozownia, gazownia, remiza strażacka, magazyny, bocznica kolejowa oraz kantor fabryczny, pałac fabrykanta i budynki mieszkalne dla robotników.
Tutaj toczyła się fabuła powieści Ziemia obiecana Władysława Reymonta. W sumie rewitalizacją objęto kilkanaście hal i budynków poprodukcyjnych, zaliczonych w 1971 roku obwieszczeniem Konserwatora Miasta Łodzi - Antoniego Szrama - wraz z przyległym pałacem, do czterech najcenniejszych zabytków przemysłowych miasta.
Przebudowa dawnej fabryki została tak wykonana, aby częściowo zachować dawną atmosferę tego miejsca. Dominują tu zatem stare, pofabryczne budynki z czerwonej, nieotynkowanej cegły, które zostały jednak całkowicie przebudowane wewnątrz. Zamysł wpisuje się w rewitalizacyjne działania, popularne w miastach o przeszłości przemysłowej mające na celu zachować atmosferę urbanistyczną z przeszłości z nowoczesnym zastosowaniem budowli.

Wizytówką kompleksu jest pięciokondygnacyjna była przędzalnia bawełny z czerwonej nieotynkowanej cegły przy ul.Ogrodowej, powstała w latach 1877-78.
W 2008 roku ma znaleźć się w niej czterogwiazdkowy hotel i centrum konferencyjne. Hotel ma należeć do sieci Andel’s. Jest on budowany przez austriacką firmę Vienna International Hotels. Pozostałe budynki na terenie Manufaktury mają zbliżony wygląd, ale wielkością ustępują przędzalni.
Wyjątkiem jest tylko główna galeria sklepowa, która jest zupełnie nową konstrukcją zbudowaną ze szkła i stali. Jest ona jednak niższa od otaczających ją budynków ceglanych, dzięki czemu nie widać jej z zewnątrz.
Jedno z wejść na teren Manufaktury prowadzi przez dawną, główną bramę fabryczną przypominającą łuk triumfalny, z odrestaurowanymi żeliwnymi wrotami i mechanicznym, w pełni sprawnym zegarem.

Najbardziej reprezentacyjna ulica Łodzi. Jedna z najdłuższych (ok 4,2km) handlowych ulic Europy, łącząca Plac Wolności z Placem Niepodległości.
Ulica ta stanowiła od samego początku oś centralną, wokół której rozbudowywało się miasto a jej rozwój spontanicznie nadał obecny kształt jego centrum.
Początkowo ulica stanowiła głównie trakt komunikacyjny, jednak z czasem zamieniła się ona w wizytówkę miasta, centrum rozrywki i handlu, gdzie koncentrowało się całe życie rozrastającej się aglomeracji przemysłowej.
Ulica Piotrkowska podupadła znacznie po II wojnie światowej.
Dopiero po 1990r została poddana stopniowej rewitalizacji i zamieniona w rodzaj deptaka, który w dużym stopniu pełni rolę podobną do rynku starówki innych miast.
Budowle, urbanistyka, instytucje, restauracje, kluby i puby umieszczone w pobliżu tej ulicy tworzą obecnie szczególną jej atmosferę o kultowym charakterze znanym nie tylko w Łodzi.

Łódzki Plac Wolności z pomnikiem Tadeusza Kościuszki, jest niewątpliwie jednym z symboli miasta.
To tutaj rozpoczyna się sławna ulica Piotrkowska.

Decyzja o wybudowaniu pomnika T.Kościuszki zapadła w dniu 15 października 1917 roku, podczas uroczystego posiedzenia Rady Miejskiej Łodzi z okazji stulecia śmierci Naczelnika.
Kamień węgielny pod budowę pomnika położono 3 maja 1927r, a prace nad jego powstaniem zajęły ok czterech lat.

Odlewy posągu Naczelnika oraz płaskorzeźby cokołu powstały w Szkole Rzemiosł w Pabianicach pod kierunkiem inż. Władysława Wagnera, z materiału zakupionego za składek społecznych.
Trzon wykonała firma J.Tyler, a płyty miedziane wraz z montażem Stocznia Gdańska.

Uroczyste odsłonięcie nastąpiło 14 grudnia 1930r, a uroczystość zgromadziła 30 tysięcy mieszkańców Łodzi.